เมื่อปรึกษาเรื่องโรงงานไพโรไลซิสยางรถยนต์, คำถามแรกจากลูกค้าหลายรายไม่ได้เกี่ยวกับราคาอุปกรณ์, แต่ค่อนข้าง: “ไซต์งานที่มีอยู่ของฉันสามารถรองรับหน่วยไพโรไลซิสของยางได้หรือไม่?”เนื่องจากพื้นที่โรงงานมีจำกัด, ต้นทุนที่ดินสูง, และกฎระเบียบด้านสิ่งแวดล้อมที่เข้มงวดมากขึ้น, หลายโครงการต้องเผชิญกับข้อจำกัดที่เข้มงวดตั้งแต่เริ่มต้น. ส่งผลให้, การประเมินเชิงพื้นที่เบื้องต้นที่ไม่เพียงพอมักนำไปสู่ปัญหาปลายน้ำ, เช่นข้อขัดแย้งในการติดตั้ง, บังคับปรับเปลี่ยนเค้าโครง, หรือแม้แต่ความล่าช้าของโครงการ. ในความเป็นจริง, ไม่มีคำตอบที่ตายตัวว่าสายการผลิตไพโรไลซิสของยางรถยนต์ต้องการพื้นที่เท่าใด. สิ่งที่กำหนดขอบเขตที่แท้จริงคือการกำหนดค่าอุปกรณ์มีความสมเหตุสมผลหรือไม่ และการออกแบบระบบเป็นมืออาชีพหรือไม่.

นักลงทุนจำนวนมากสันนิษฐานว่าระบบไพโรไลซิสแบบแบตช์ยางช่วยประหยัดพื้นที่เสมอ, เพราะพวกเขาใช้หน่วยหลักน้อยกว่า. ดังนั้น, รอยเท้าเริ่มแรกดูเล็กลง. อย่างไรก็ตาม, อุปกรณ์เสริมและการขนย้ายวัสดุมักจะใช้พื้นที่เพิ่มเติมเมื่อเวลาผ่านไป. ระบบต่อเนื่องต้องใช้อุปกรณ์เพิ่มเติม; ในขณะเดียวกัน, พวกเขาบูรณาการการให้อาหาร, ปฏิกิริยา, การควบแน่น, และปล่อยเข้าสู่กระบวนการที่คล่องตัว.

ดังนั้น, สำหรับโครงการขนาดกลางและขนาดใหญ่, ระบบไพโรไลซิสของยางแบบต่อเนื่องให้ประสิทธิภาพการใช้ที่ดินในระยะยาวที่ดีขึ้นและผลตอบแทนจากการลงทุน.

ในโครงการจริง, ลูกค้ามักจะสังเกตเห็นปรากฏการณ์: หน่วยไพโรไลซิสสำหรับยางที่มีความสามารถในการแปรรูปใกล้เคียงกันอาจแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญในขนาดพื้นที่. เหตุผลไม่ได้อยู่ที่กำลังการผลิตนั่นเอง, แต่อยู่ในระดับความเชี่ยวชาญในการออกแบบระบบ.

ในก โรงงานไพโรไลซิสยางเสียในประเทศมาเลเซีย, ลูกค้ามีพื้นที่ไซต์จำกัดแต่ต้องการความสามารถในการประมวลผลรายวัน 20 ตัน.